του Δημήτρη Μιχαλόπουλου
Εάν κανείς θελήσει να ‘συστηματοποιήσει’ τα επιχειρήματα των δύο πλευρών, το όλο σχήμα θα έχει ως εξής:
Α΄. Η γερμανική πλευρά προβάλλει θέση την οποία σιωπηρώς αλλά καθολικώς απορρίπτει η ελληνική• και η θέση αυτή είναι ότι ο –κάθε- Λαός, εφόσον από αυτόν πηγάζουνε όλες οι εξουσίες, έχει την ευθύνη της ψήφου του. Δεδομένου λοιπόν ότι ο σχηματισμός οποιασδήποτε κυβέρνησης στη σημερινή Ευρώπη βασίζεται στην καθολική ψηφοφορία, δεν είναι δυνατόν, όσον αφορά την επίρριψη των ευθυνών, να διαχωρίζεται ο Λαός από την κυβέρνηση η οποία τον εκπροσωπεί. Και –για να έρθουμε στα δικά μας- εφόσον ο Ελληνικός Λαός εξέλεξε, ξαναεξέλεξε και ξαναξαναεξέλεξε τους τωρινούς πολιτικούς του ηγέτες, δεν έχει δικαίωμα να παραπονιέται για αυτούς.
Η θέση αυτή είναι ορθή – και τούτο, όχι μόνο βάσει της απλής λογικής μα και λόγω των μέχρι τώρα
