Ὁ πόλεμος δὲν εἶναι στὰ οἰκονομικά μας. Οὔτε στοχεύει ξεκάθαρα στὴν πτώχευσίν μας. Δὲν τοὺς ἐνδιαφέρουμε διόλου! Ἀδιαφοροῦν ἐν τελῶς γιὰ τὸ ἐὰν ἔχουμε νὰ φᾶμε, νὰ πιοῦμε, νὰ ἀναπνεύσουμε. Τοὺς ἐνδιαφέρει μόνον νὰ μὴν ὑπάρχουμε! Θὰ κάνουν τὰ πάντα γιὰ νὰ μὴν ὑπάρχουμε, ἀλλὰ ὁ τρόπος τοὺς εἶναι ἀδιάφορος! Κατ’ ἐπέκτασιν καὶ οἱ κραυγές μας! Ὅπως ἐπίσης καὶ ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖον θὰ μᾶς ἀποτελειώσουν!
Στὴν χώρα μας ἔχουν σχεδὸν ἀπελπιστεῖ πλέον οἱ περισσότεροι συμπολῖτες μας! Οἱ καταστάσεις διαρκῶς καὶ χειροτερεύουν. Ἀδιέξοδα παντοῦ! Μόνον οἱ χιλιάδες ἄστεγοι, οἱ ἄνεργοι καὶ τὰ πεινασμένα παιδιὰ σχηματίζουν μίαν εἰκόνα πλήρη ἀδιεξόδων.
Τὸ πηγάδι εἶναι βαθὺ κι ὁ πᾶτος ἀκόμη δὲν διακρίνεται!
Πέφτουμε, βουλιάζουμε, χανόμαστε καὶ τὸ Τέλος μόλις ξεκίνησε νὰ συμβαίνῃ! Θὰ πάῃ πολὺ μακριὰ ἐτούτη ἡ περιπέτεια! Πάρα πολὺ μακριά!
Περιουσίες ἐξανεμίζονται! Ἄνθρωποι γύρω μας γιὰ μερικὲς ἑκατοντάδες εὐρόπουλα χάνουν κόπους μίας ζωῆς. Ἴσως καὶ γενεῶν κόπους. Ἡ κραυγὴ ποὺ ἔπιασε νὰ σηκώνεται μᾶς τρυπᾶ τὸ μυαλό… Μόλις ξεκίνησε….
