Μὴν ἀκούσω τὴν φράσι: «κάθε ἀντίδρασις εἶναι γιὰ καλό» διότι θὰ γυρίσῃ τὸ μάτι μου ἀκόμη περισσότερο.
Κάθε ἀντίδρασις;
Εἶναι ἡ ἀντίδρασις τῶν μαθητῶν συνειδητοποιημένη;
Εἶναι οἱ μαθητές πρόσωπα μέ πολιτική σκέψι καί ἀντίληψι;
Εἶναι αὐτά τά παιδιά, πού ἔως ἐχθές τό βράδυ ἔκαναν μπαρότσαρκες, προβληματισμένα; Ἢ μήπως εἶναι εὐκολομεταχείριστα θύματα τῶν τραγικῶν τους δασκάλων; Προσώπων δῆλα δή πού οὐδέποτε ἐξέφρασαν ἀντιρρήσεις γιά τήν παιδεία, τήν διαστρέβλωσιν τῆς ἱστορίας μας καὶ τὴν ἐκχώρησι ἐθνικῆς κυριαρχίας.
Οἱ δάσκαλοι!!! Χά!
Νά καγχάσω! Οἱ δάσκαλοι ποὺ ἐμπρὸς στὸν μισθουλᾶκο τους ξέχασαν τὰ πάντα! Ἀπὸ ἦθος, ἀξίες, ἀρχὲς ἔως καὶ Πατρίδα! Χά!









































































