Ἀρχεῖα κατηγορίας: Λόγος

Μεταφερόμαστε!

Αὐτὴ ἡ εἰκόνα εἶναι τὸ σύμβολο ποὺ ἐπιλέξαμε. Εἶναι ἡ μάχη! Εἴμαστε ἐμεῖς!

Ἀλλάζουμε κι ἐπισήμως τὸ «σπίτι» μας πλέον!

Συνεχίστε τὴν ἀνάγνωση


Ἡ ἀπάντησις τοῦ Δημήτρη στὸν Βoeting τοῦ Focus…

Αὐτὸ εἶναι παλαιό, γραμμένο ἀπὸ τὶς 12 Μαΐου τοῦ 2010. Ἀλλὰ μᾶλλον ἔχει ξεχαστεῖ.
Νομίζω πάντως πὼς παραμένει διαρκῶς ἐπίκαιρον!
Ὄχι τόσο γιατὶ ὁ   Βoeting τοῦ Focus ἀνεκάλεσε, ὅσο διότι ἀπὸ ἐκείνη τὴν γραφὴ καὶ μετὰ ὁ ἀνθελληνισμὸς τῶν Γερμανῶν (καὶ πολλῶν ἄλλων ΕὐρωπΕων) ἔχει φθάσει στὰ ὑψηλότερα ἐπίπεδα!

Συνεχίστε τὴν ἀνάγνωση


…νέκυος ἡ γραφή….

οἶδα by .

… νέκυος ἡ γραφή …

Οἶδα λόγον νὰ γεννᾶται 
ἀνδρωπόν·
λόγον οἶδα γενναῖον 
μὲ πατήματα γερὰ
σὲ σελίδες ἀρχαῖες νὰ φύεται …

συνέχεια


Ἡ φυγὴ τοῦ χρόνου.

φυγή by .

Ἦχος ἦταν ἡ ἀρχὴ 
κι ἔπειτα θὲ μου 
ἠ μεγίστη τοῦ χρόνου κραυγή·
μύρια εἶχε ποδάρια κενταυρωμένα ,
ποὺ μ’ ἀγριὰν
τὴν ζευγιὰ τους ῥουθούνιζαν …

συνέχεια


Κερκίνη γαλήνη….


Κερκίνη by .

Κερκίνη γαλήνη …

Καὶ ἦταν τῆς λιμνογέννητης 
ὁδηγὸς μου τὸ χέρι·
κι’ ἐμπρὸς της στρατιὲς
τοῦ Μπέλλες οἰ κορφές·
λευκὲς ὡραῖες 
καὶ τὴν γύμνια τους 
μὲ ὀμίχλες εἶχαν ἐνδεδυμένην.

συνέχεια


Γιὰ τὸ νέον ἔτος.

ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΕΤΟΣ 2012

Ἴδιες μὲ πέτρες
ἡ μιὰ πάνω στὴν ἄλλη
κι ἄλλες διάσπαρτες Συνεχίστε τὴν ἀνάγνωσι


Ἐγὼ ὁ ἄνθρωπος!

[media-credit id=1 align="aligncenter" width="300"]βουνὰ by .

[/media-credit]

Ἐγὼ ὁ ἄνθρωπος…

Κόντευε νὰ ξημερώσῃ ὅταν ἄκουσα τὸν καλπασμόν. Συνέχισα τὸ περπάτημὰ μου, ἀναζητῶντας τὸ ξάφνιασμα ἀπὸ τὴν ἐμφάνισιν τοῦ φωτεινοῦ εὐλογητοῦ. Παντοῦ σκοτάδι. Μονάχα ἡ γοητεία τοῦ καλπασμοῦ φανέρωνε ζωὴν καὶ οἱ σκέψεις μου γι’ αὐτόν. Μὲ δυσκολίαν τὸ γυμνὸν μου κορμὶ ἀνηφόριζε εἰς τοῦ Παρνασσοῦ τὶς σιωπηλὲς πλαγιές … συνεχίστε τὴν ἀνάγνωσι


Καλλιπάτειρα.

«Ἀρχόντισσα Ροδίτισσα, πῶς μπῆκες;
Γυναῖκες διώχνει μιὰ συνήθεια ἀρχαία
ἐδῶθε.» «Ἔχω ἕνα ἀνίψι, τὸν Εὐκλέα, 
τρία ἀδέρφια, γιό, πατέρα, Ὀλυμπιονίκες·
νὰ μὲ ἀφήσετε πρέπει, Ἑλλανοδίκες,
κι ἐγὼ νὰ καμαρώσω μὲς τὰ ὡραῖα
κορμιά, ποὺ γιὰ τὸ ἀγρίλι τοῦ Ἡρακλέα
παλεύουν, θαυμαστὲς ψυχὲς ἀντρίκειες.
Μὲ τὲς ἄλλες γυναῖκες δὲν εἶμ᾿ ὅμοια·
στὸν αἰῶνα τὸ σόι μου θὰ φαντάζει
μὲ τῆς ἀντρειᾶς τ᾿ ἀμάραντα προνόμια·
μὲ μάλαμα γραμμένο τὸ δοξάζει
σὲ ἀστραφτερὸ κατεβατὸ μαρμάρου
ὕμνος χρυσός, τοῦ ἀθάνατου Πινδάρου.»

Ἐπὶ τέλους ἡ βράβευσις ἔγινε!

Χρωστῶ κάτι στὸν μεγάλο  (καὶ διάσημο πλέον) φίλο μου  Δημήτρη Δεσποτάκη!

Τὴν Παρασκευὴ ποὺ μᾶς πέρασε, στὸ νέον μουσεῖον τῆς Ἀκροπόλεως, ἐπραγματοποιήθῃ ἡ βράβευσις τοῦ Δημήτρη ἐπὶ τέλους!

Συνεχίστε τὴν ἀνάγνωση