Τέτοιες εἰκόνες, τελευταίως, βλέπουμε πολύ συχνά. Πῶς ἀντιδρᾶμε;
Συνήθως, γυρίζουμε ἀλλοῦ τό κεφάλι γιατί μᾶς σοκάρουν. Δέν ἀντέχουμε νά βλέπουμε τόση δυστυχία. Ἐμεῖς νά περνᾶμε καλά……Ἤ ντρεπόμαστε γιατί ξέρουμε ὅτι ἔχουμε βάλει κι ἐμεῖς τό «λιθαράκι» μας στήν κατάντια αὐτοῦ τοῦ τόπου.
Οἱ ἀνάλγητοι «κυβερνῶντες», βεβαίως, θά ηὔχοντο νά ἀπαλλαγοῦν διά τῆς φυσικῆς ὁδοῦ ἀπό τούς ἀνθρώπους πού ἔχουν περάσει στήν τρίτη ἡλικία γιά νά μήν εἶναι βάρος στά «ταμεῖα», τήν φήμη καί τά σχέδιά τους.
Με την πρώτη ματιά έβλεπε κανείς απλώς μια γριούλα. Έσερνε τα βήματά της στο χιόνι, μόνη, παρατημένη, με σκυμμένο κεφάλι. Όσοι περνούσαν από το πεζοδρόμιο της πόλης αποτραβούσαν το βλέμμα τους, για να μη θυμηθούν ότι τα βάσανα και οι πόνοι δεν σταματούν όταν γιορτάζουμε Χριστούγεννα.
Ἐθχὲς μοῦ ἦλθε ἡ ἰδέα. 
